Ben jij geboren na het verlies van een broertje of zusje? En voel je je onverklaarbaar anders, alsof er altijd ‘iets mist’? Dan ben je misschien een volwassen 🌈baby. In deze blogs lees je hoe het is om met een onzichtbare afdruk te leven en welke diepe impact dit kan hebben op je gevoel van eigenwaarde, binding en zingeving. Je krijgt herkenning, inzichten en hoop. Ontdek hoe je jezelf weer helemaal kunt voelen, zonder schuld, zonder leegte.
Wist je dat er inmiddels heel wat boeken zijn geschreven voor volwassen regenboogbaby’s? Boeken die woorden geven aan iets wat vaak lastig uit te leggen is… maar wél aanwezig is. Denk aan thema’s als gemis zonder herinnering, een diep verantwoordelijkheidsgevoel of het idee dat je niet helemaal alleen bent begonnen.
Een podcast/ youtube filmpje over het effect van onze geboorte (inclusief de periode vóór de conceptie, de conceptie zelf, de periode in de baarmoeder en de bevalling). Een aanrader!
1 op de 10 zwangerschappen begint als een twee- of meerling. Deze zin lijkt ogenschijnlijk simpel, totdat je beseft wat de betekenis ervan is. Ze beginnen zo maar eindigen dus niet zo. Prenataal trauma ofwel een drama in de moederschoot (wat toevallig ook een boek is). Wat voor effect heeft dit op degene die achterblijft? Joyce Beckker schreef hierover in het boek “Life without Grace”. Ze beschrijft aan de hand van een aantal thema’s hoe het haar beïnvloedt heeft. Want inderdaad, de auteur zelf is ook een alleengeboren tweeling (AT) of anders gezegd: heeft een Verloren Tweelinghelft.
Dat was de vraag van mijn klant. Ze had een sterk vermoeden dat zij een tweelinghelft had verloren, wat ervoor zorgde dat ze geen afscheid kon nemen van haar relatie. Vanished Twin (VT), Verloren Tweelinghelft en Alleengeboren Tweeling (AT) zijn termen die in dit kader ook wel worden genoemd.
Een inzicht die ik verkreeg naar aanleiding van de Opstellingendag in België. Deel uw historie en die van degene die voor u leefden met de (klein)kinderen!
Op zondag 27 februari woonde ik een Opstellingendag van Centrum Open Mind in België. Van tien tot vijf uur zou de dag plaatsvinden. Ik was erg nieuwsgierig want de begeleiders zijn, net als ik, intuïtief. Aan het begin mogen de 20 deelnemers hun naam noemen en in één woord hun vraag. Op basis van urgentie wordt dan bepaald wie die dag een opstelling mag. Ik heb er zin in!
Dat was een vraag die mij gesteld werd, zeg zo’n 12 jaar geleden. De eerste die op deze vraag reageerde, was mijn denkend hoofd. Mijn piekeraar. Mijn mening-hebber. Jahoor, deze vond én wat van de vraag én was gelijk aan het ratelen. Aan het veroordelen. Want, hoezo, hoe voelt mijn buik? Wat een stomme vraag! Nu helpt mijn buik juist om een besluit te nemen. Wat is veranderd? En sterker nog: gaat dit jou ook helpen?
