
Hoe help je een volwassen regenboogbaby op het werk zonder te willen redden?
Een paar weken geleden schreef ik een blog over het effect van het zijn van een volwassen regenboogbaby op het werk. Over loyaliteit, hard werken, doorgaan bij ziekte en het vermijden van conflict. Over gedrag dat vaak wordt gewaardeerd totdat het lichaam ineens op de rem trapt. Deze blog is daar een vervolg op. Niet vanuit het perspectief van wat er misgaat, maar vanuit een andere vraag: Hoe help je iemand zoals dit op een gezonde manier zonder te redden, te fixen of onbewust patronen te versterken?






