Dat was zijn vraag. Ik wil iets anders, hetgeen wat ik nu doe voelt klaar, maar wat ik wel wil doen, dat vind ik zo lastig om te ontdekken. Ja en dan is het voelen. Voelen wat nodig is om de eerste stap te zetten in deze vraag. Wat is nodig voor hem om te gaan voelen wat zijn passie is? En dan krijg ik een beeld te zien. Oke. Vertrouwen hebben. En opstellen maar!
Want zij was meegekomen naar de Opstellingsavond. Hoezo is zij dan de uitdaging? Nou, wellicht is uitdaging het verkeerde woord. Zij was betrokken bij zijn werk en andersom. Op het moment dat hij een representant zou vragen om zijn vrouw te representeren, moesten er wel verwachtingen worden gemanaged.
Die licht ik even toe.
Ieder mens heeft zijn eigen referentiekader. Dus ook een man en vrouw die samenwerken. Als hij iemand vraagt te representeren, dan is dat bezien vanuit ZIJN referentiekader. En niet vanuit het hare. Op het moment dat zij ervaart dat de representant dingen zegt of laat zien, die zij niet herkent, kan zij wellicht afhaken of de opstelling “verstoren”. Als beide partijen weten dat het vanuit zijn perceptie te bekijken is, dan geeft dat rust en hoeft het voor zijn vrouw niet te kloppen. Dit was snel geregeld!
Vanuit zijn hoofd bekeken, wist hij het niet
Net zoals hij wist, dat daar het antwoord ook niet vandaan zou komen. Er mocht gevoeld worden wat de volgende stap is. Terwijl hij de plek innam van de representant, die hem representeerde, zag je het in zijn ogen. Het niet-weten. Het niet-kunnen-voelen. Zijn representant ging achter hem staan, hield hem vast. Vervolgens vroeg ik alle vrouwen erbij te komen om hem (netjes) aan te raken. Zijn enige taak was focus te leggen op zijn buik, zijn ademhaling en zijn ogen (gesloten). Voel maar wat er gebeurt. Waar voel je het. Met nog een hand op zijn voorhoofd, zag je hem langzaam zakken. Zakken naar zijn buik, met een rustige buikademhaling. En geraaktheid. Geraakt worden door het moment. Door te voelen.
Het kind in hem mocht helpen weer te voelen, te voelen waar het hart sneller van gaat kloppen. Vanuit het hoofd lukte dat niet. Vanuit de buik ontstaat de sleutel tot het ontdekken.
Herkenning in een nummer
Een deelnemer vertelde me later dat hij bij deze opstelling moest denken aan een lied van Veldhuis & Kemper.
“En de grens maar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn. Want de allermooiste bloemen groeien vlak langs het ravijn. En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn.”
Heb je ook het gevoel dat je vastzit in een besluit? Of je verlangen?
Dan is een Opstelling een prima middel om inzichten te verkrijgen en een eerste stap te zetten! Vooral die actie is belangrijk, zodat je je verlangen gaat waar maken. Doe je er niks aan of mee, dan zakt het weer weg en blijf je tegen hetzelfde aanlopen. Blijf je jezelf de vraag stellen “waarom overkomt mij dit weer?”. Tijdens Opstellingsavonden leg ik dat uit aan de hand van voetstappen: take the next step! Wat is de volgende stap die je gaat zetten? Letterlijk, wat ga je doen?
Meer en meer ben ik ervan overtuigd dat een coachtraject volgend op een opstelling ervoor zorgt dat je de next step neemt. Niet alleen de “next step” maar ook de stappen die erna volgen. Waarbij het in contact blijven met jezelf en wat je voelt, super belangrijk is. Jouw kleine jongen of meisje helpen je daarbij: wees open voor hun suggesties!
Heb je hierover vragen laat het me gerust weten via het contact formulier of stuur me een WhatsApp bericht.
