Laats kreeg ik een vraag van een klant. Zij heeft in haar coachtraject een gegarandeerde opstelling tijdens een Opstellingsavond en vroeg zich af hoe het zit met de tijd die je hebt voor een opstelling? Zij had namelijk -via via- gehoord dat opstellingen wel tot 1,5 uur kunnen duren. Alle vragen die je hebt, worden dan behandeld en tevens kun je dan heel diep gaan. Hoe zit dat bij de Opstellingsavonden?
Wat als ik je vertel dat de duur van een opstelling versus de diepgang los van elkaar staan?
*Ik heb een paar maanden geleden mijn snelste opstelling ever gehad met mega inzichten! Zie mijn blog die ik hier deels over schreef. Mijn vraag luidde hoe ik meer in mijn licht mocht komen staan. In 7 minuten was mijn vraag beantwoord, kreeg ik inzicht in mijn gezin van herkomst en had ik door wat ik nu mocht doen om de geschiedenis zich niet te laten herhalen. Mega transformerend.*
Of een opstelling nu 10 minuten duurt of 1,5 uur dat maakt niets uit voor de diepgang. Die kun je al in de eerste minuut hebben ervaren.
Zo heb ik een keer een vrouw begeleid die haar relatie met haar moeder wilde onderzoeken. Bij aanvang van de opstelling zette ik de vraaginbrenger (haar representant) en haar moeder recht tegenover elkaar. Achter moeder stond een rij met vrouwen die de vrouwenlijn representeerde. Dus moeder van moeder en ga zo maar door. De vraaginbrenger zag dit beeld voor haar ogen ontstaan en was direct geraakt door het beeld.
De duur van een opstelling staat dus los van de diepgang die je kunt bereiken door een opstelling
Tevens ben ik ervan overtuigd dat…
Als iemand goed kan voelen en niet teveel vanuit zijn of haar ratio de opstelling benaderd, dan kan de vraaginbrenger door te voelen ook gelijk de diepgang ervaren. Ook heb ik eens meegemaakt met een coachklant, toen zij bij een andere begeleider een opstelling deed, dat ze niet kon vatten wat de opstelling haar liet zien. In de opstelling werd duidelijk dat zij het overlijden van een van de ouders nog een plaatsje mocht geven. Tijdens haar opstelling zat ze ook voortdurend in haar hoofd. Iedereen zag het verdriet maar zij kon er niet bij. Een paar maanden na haar opstelling vertelde ze mij dat ze met een haptonoom bezig was om het overlijden te accepteren. Ze kon niet bij het verdriet, ze kon niet rouwen, ze dacht dat ze het overlijden al had geaccepteerd.
Soms ervaar ik dat begeleiders de opstellingen op hun hoogtepunt qua energie niet stoppen maar laten doorgaan. Wat kan gebeuren is dat bepaalde aspecten van de opstelling zich blijven herhalen, er ontstaat geen nieuwe beweging en de energie zakt steeds meer en meer. Mijn intentie is het dus om te stoppen wanneer de energie het hoogste is. Die energie is dus ook voelbaar!
Een opstelling kan in mijn beleving nooit af zijn maar er moet wel een “organisch” stoppunt worden bereikt. En soms kan dat betekenen dat nieuwe bewegingen in een opstelling niet verder uitgeplozen kunnen worden maar moeten worden bewaard voor een volgende keer (of niet). En dat niet alle vragen worden beantwoord, is eerder een zegen dan een vloek. Want het antwoord op die ene vraag is weer nodig om door te kunnen gaan op een ander stuk. Stap voor stap. Eerst integreren en dan weer groeien.
Kortom: de begeleider voelt aan wat voor de vraaginbrenger nodig is
Daarnaast is altijd werk na de opstelling nodig: je bent tot nieuwe inzichten gekomen en met deze inzichten mag je aan de slag gaan. Stappen zetten. Doe je dit niet dan verdwijnen de inzichten weer langzaam naar je onderbewustzijn. Deze laatste stap wordt nog weleens vergeten….
Dat is ook de reden dat ik altijd na een Opstellingsavond de aanwezigen een reflectieformulier toestuur. Niet alleen voor de deelnemers maar ook voor de vraaginbrengers. Wanneer was je geraakt? Wat gebeurde er toen? Wat is het raakvlak met jouw leven, jouw thema’s? Deze terugblik zorgt ervoor dat de inzichten bewust worden en dat je daarmee aan de slag kunt gaan.
Wil je ook eens ervaren wat een impact een opstelling of de Opstellingsavond op jou kan hebben? Kom gerust eens ervaren!
