en paar weken geleden was ik bij een opstellingendag over ziekten. Een dag waarop systemen zichtbaar werden, lichamen begonnen te spreken en er ook een arts uit de reguliere geneeskunde aanwezig was. Dat alleen al zorgde voor een interessant spanningsveld. Niet of-of, maar en-en. Kijken met meerdere brillen tegelijk. Ik maakte acht pagina’s aantekeningen. Geen keurige zinnen, maar flarden. Woorden, pijlen, cirkels. Precies zoals het veld zich liet zien: niet lineair, niet logisch, wel raak. Wat me bijbleef? Ziekte gaat zelden alleen over jou.

Soms voel je: er klopt iets niet. Je lichaam spreekt. Of je hoofd draait overuren. Je hebt al van alles geprobeerd: huisarts, specialist, supplementen, therapie. Toch blijft die klacht terugkomen. Of erger: niemand kan er écht een vinger op leggen.